BOUQETJE

een reis naar optimisme


Een reactie plaatsen

Ga weg, spook.

Het spookt in mijn hoofd. Van alles vliegt er door heen maar ik krijg geen gedachte lang genoeg te pakken om het onder woorden te brengen. Misschien als ik begin met schrijven dat er wat stil blijft hangen zodat ik het kan begrijpen.

Ik voel wel wat verdriet, ik heb de oorzaak geconfronteerd en afstand van genomen maar dat brengt ook weer verdriet met zich mee en de vraag of het het gewenste resultaat heeft, of diegene ons belangrijk genoeg vind om er wat mee te doen.

De angst dat dit niet zo zal zijn is hartverscheurend. Spullen zijn toch niet belangrijker dan een persoon? Ik kan het mij haast niet voorstellen maar toch vrees ik het ergste en zou het mijn levenslange minderwaardigheidsgevoel bevestigen.