BOUQETJE

een reis naar optimisme


Een reactie plaatsen

Hopeloze GGZ

Ik denk dat ik weer hetzelfde pad aan het bewandelen ben bij GGZ; Praten, praten, praten met mijn spv’er. Ik heb hier niets aan, dat heb ik al 20 jaar gedaan. Ze heeft mijn dossier bekeken waar nogal wat in stond en kwam tot de conclusie dat een nieuw psychologisch onderzoek mij niets op zou leveren. Mijn hoofd diagnose is schizotypische persoonlijkheids stoornis en daar zou mijn depressie ook onder vallen en die diagnose zou nog niet zo oud zijn. Maar ik hoor niets over wat nu verder. Elke week een babbeltje over hoe het gaat daar doe ik het niet meer voor.

Ik weet zelf niet hoe verder, maar ik weet wel wat ik niet wil en dat is dit eindeloze geouwehoer want dat loopt toch op niets uit, dat heb ik al gedaan. Mijn motivatie ligt op een laag pitje wat dit betreft. Vol goede moed was ik er weer ingestapt maar ik heb geen flauw idee meer waar ik mee bezig ben.


Een reactie plaatsen

Dromen van inspiratie

Op het moment lijkt alles aardig stabiel, en met sommige dingen klopt dat ook, het huishouden loopt goed, met Jayden en de hond uitlaten gaat het ook goed. Maar binnenin, worstel ik nog dagelijks. Wil ik vrienden? Ja, nee, of toch, nee laat maar. Wat vind ik van mijzelf? Dikzak, dikzak, dikzak. Ik maak niks af. Ik verveel mij snel. Ik doe niets voor mijzelf, dat lukt niet, vind ik mijzelf niet waard. Het huis schoonhouden, ja, dat is fijn, maar dat doe ik vooral om anderen tevreden te stellen en ben toch bang dat dit op den duur verslonst, zoals alles.
Ik begin dolenthousiast met sporten en afvallen, maar steeds hetzelfde, hetzelfde, hetzelfde.. ik kap er mee. Schilderen en tekenen! Leuk! Veel ideeën! Maar halverwege het project ben ik hem al weer zat. Ik heb inmiddels 3 schilderijen die niet af zijn en ik kijk er vol afschuw naar.
Het enige wat ik echt voor mijzelf zou willen is afvallen, niet een paar kilo, nee toch zeker 25 kilo, maar ik ben hier al van jongs af aan mee bezig zonder succes, ik hou diëten niet vol, alles wat er aan lekkers in huis is moet op, voel mij schuldig, begin weer met sporten, sleur, sleur, sleur, stop. Het verveelt mij snel als ik geen vooruitgang zie of ik heb geen discipline, ik weet het niet, het lukt in elk geval steeds maar niet. Nieuwe kleren kopen is verschrikkelijk, als ik ‘mijn’ maat pas, blijkt dat ik toch een maat groter moet en dan daalt mijn al slechte zelfbeeld met nog eens 60%. Het verpest mijn dag en daarmee is het ook een domper op die van mijn partner.
Ik weet ook niet wat ik nou echt wil in het leven. Wat vind ik nou echt leuk? Tekenen en schilderen? Hmm.. met vlagen. Kan het geen passie noemen. Wat zijn mijn dromen? Ik heb er geen. Vroeger wou ik danseres worden, toen ik nog op ballet zat. Maar ik was te dik, ik zou nooit een echte ballerina worden. Ik was de beste en lenigste van de groep, maar zou nooit danseres worden met mijn bouw.
Mijn zoontje is wel erg belangrijk, dat hij krijgt wat hij nodig heeft en verdient, dat hij dromen heeft en dat hij er later een paar waar kan maken, dat hij met plezier op zijn jeugd kan terug kijken, ik wil al het goede voor hem.
Ik begin wat mezelf betreft een beetje moedeloos te raken, ik kan het wel mooi verbloemen, maar ik word er gewoon moe van, lichamelijk moe. Misschien kan ik daarom nooit mijn bed uitkomen en slaap ik tussendoor ook. Ik zit nu wel weer bij het GGZ maar met praatjes kom ik nergens, ik heb al 20 jaar zitten praten. Ik ben nu 33 en voor mijn gevoel is het voor mij al afgelopen, hopeloze zaak, te laat, beter wordt het niet. Ik ben er met goede moed weer ingestapt omdat ik een betere kwaliteit van leven wil, rust in mijn hoofd, weten wie ik ben en wat ik wil, voor mij is er haast bij omdat ik al zo lang bezig ben en als ik 40 ben moet het een keer afgelopen zijn met dit gedoe.
Als dit gepraat te lang aanhoud zonder actie raak ik mijn motivatie kwijt. Dat zal niet de eerste keer zijn en heb daarom geen geduld meer. Ik ga niet meer hetzelfde pad voor de weet ik hoeveelste keer bewandelen.


Een reactie plaatsen

Hyperventilatie

Het valt echt niet mee om te stoppen met roken als je je beneden peil voelt en stress gevoelig bent. Ik zit gewoon al de hele tijd te hyperventileren, mijn borst voelt gespannen en ‘strak’ en ik haal kort en hoog adem. Een beetje licht in mijn hoofd. Iemand anders ziet het misschien niet, maar ik zit al ruim 2 uur zo. Het is niet altijd overduidelijk en zichtbaar. Met mijn kaken op elkaar geklemd typ ik door en neem een slok koffie.

Ik probeer door mijn buik te ademen maar dat wil niet echt. Ik ga recht op zitten, dat gaat al beter. Tieten naar voren, die vervolgens op ’t bureau belanden, en ademen maar. Rustig. Kort inademen en wat langer uitademen. Dat heb ik ooit eens van iemand geleerd. Het kalmeert wel. Ik neem nog een slok koffie en kijk op mijn telefoon. Een appje van mijn vriend, hij is met de kleine jongen aan het fietsen en stuurt mij leuke foto’s. Mijn hoofd voelt ineens zwaar en opgeblazen. Ik ga naar bed.